Zapisy on-line
omówienie wyników z pacjentem

Umawiaj wizyty, zmieniaj terminy, przeglądaj plany leczenia, historię zabiegów oraz swoje rozliczenia za leczenie.

Chirurgia
przedimplantacyjna i
regeneracyjna

Współczesna implantologia to nie tylko „wkręcanie śruby”, ale przede wszystkim precyzyjna inżynieria tkankowa.

Sukces leczenia zależy od fundamentu: jeśli brakuje naturalnego podłoża, musimy je odtworzyć, by implant był stabilny i bezpieczny przez dekady.

Proces przygotowania podłoża pod implanty obejmuje regenerację twardych i miękkich tkanek, dostosowaną do indywidualnego zaniku podłoża kostnego pacjenta.

Regeneracja kości - argumentacja

Odbudowa kości (augmentacja) jest konieczna, gdy badania diagnostyczne, takie jak tomografia komputerowa, wykazują niewystarczającą objętość, wysokość lub szerokość tkanki kostnej do stabilnego osadzenia implantu.

Najczęstsze sytuacje wymagające regeneracji to:

  • Zanik kości po ekstrakcji:
    W ciągu pierwszego roku po usunięciu zęba dochodzi do zaniku tkanki kostnej nawet o 25% z powodu braku naturalnego obciążenia.
  • Choroby przyzębia:
    Zaawansowana paradontoza prowadzi do przewlekłych stanów zapalnych, które niszczą kość wyrostka zębodołowego.
  • Długotrwałe bezzębie:
    Użytkowanie protez ruchomych nie powstrzymuje procesu resorpcji kości, co z czasem uniemożliwia bezpośrednią implantację.
  • Anatomia zatok szczękowych:
    W przypadku braków w górnym łuku (zęby trzonowe i przedtrzonowe) dno zatoki może znajdować się zbyt nisko, co wymaga zabiegu sinus lift (podniesienia dna zatoki).
  • Urazy mechaniczne:
    Złamania lub uszkodzenia mechaniczne szczęki, które skutkowały ubytkiem naturalnej tkanki.

Procedura polega na odbudowie brakującej objętości kości przy użyciu materiałów kościozastępczych lub kości własnej pacjenta.

  • Przed implantacją:
    Stosowana przy znacznym zaniku kości, uniemożliwiającym stabilne osadzenie implantu. Wymaga okresu gojenia (zwykle 4–9 miesięcy) przed właściwym zabiegiem.
  • W trakcie implantacji:
    Możliwa przy niewielkich defektach. Implant jest wprowadzany jednocześnie z materiałem regeneracyjnym, co skraca całkowity czas leczenia.

Decyzję o zabiegu podejmuje implantolog na podstawie analizy radiologicznej, oceniając, czy fundament kostny zapewni długowieczność i stabilność przyszłego uzupełnienia protetycznego.

Podnoszenie dna zatoki - sinus lift

Podnoszenie dna zatoki szczękowej (Sinus Lift) to zabieg niezbędny, gdy w górnej szczęce (okolice zębów trzonowych i przedtrzonowych) brakuje kości do bezpiecznego osadzenia implantu. Problem ten wynika z faktu, że po utracie zębów dno zatoki „obniża się”, a kość zanika od strony jamy ustnej.

Zabieg polega na uniesieniu błony śluzowej wyścielającej zatokę i wypełnieniu powstałej przestrzeni materiałem kościotwórczym. Zabieg dotyczy wyłącznie bocznych odcinków szczęki górnej, gdzie dno zatoki znajduje się zbyt blisko wyrostka zębowego.

sinus lift zamknięty

(metoda grzebietowa)
1
2
3
4

sinus lift otwarty

(metoda beczony)
1
2
3
4

Co warto wiedzieć:

  • Bezbolesność: Zabieg wykonuje się w  znieczuleniu miejscowym (często komputerowym) lub w sedacji.
  • Rekonwalescencja: Przez ok. 2 tygodnie po zabiegu należy unikać wydmuchiwania nosa, nurkowania i lotów samolotem (ze względu na zmiany ciśnienia).
  • Skuteczność: Jest to jedna z najlepiej przebadanych i najbezpieczniejszych procedur w chirurgii stomatologicznej.

Przeszczepy tkanek miękkich

Przeszczep tkanek miękkich (zazwyczaj dziąsła) to zabieg kluczowy dla estetyki i trwałości implantu. Podczas gdy kość stanowi fundament, dziąsło działa jak uszczelka, która chroni implant przed bakteriami i zapewnia naturalny wygląd uśmiechu. Zabiegi te mają na celu poprawę estetyki (brak „długich zębów”) oraz ochronę implantu przed bakteriami i stanami zapalnymi.

  • Wskazania: Cienki biotyp dziąsła, brak dziąsła zrogowaciałego wokół implantu lub recesje.
  • Metody: Najczęściej pobiera się przeszczep z podniebienia pacjenta, aby pogrubić tkankę wokół przyszłej korony na implancie.

 

Główne cele zabiegu:

  • Pokrycie recesji: Zasłonięcie odsłoniętych szyjek zębowych lub elementów implantu.
  • Pogrubienie biotypu: Zwiększenie objętości tkanki, aby nie prześwitywała przez nią metalowa struktura implantu.

Odtworzenie strefy dziąsła rogowiejącego: Stworzenie mocnego, odpornego na urazy (np. podczas szczotkowania) brzegu wokół
zęba lub implantu.

 

Skąd pobiera się materiał?

Najczęściej stosuje się przeszczepy autogenne (własne pacjenta), co gwarantuje najlepsze przyjęcie:

  1. Przeszczep wolny z podniebienia (FGG): Pobiera się fragment nabłonka wraz z tkanką łączną. Stosowany głównie do poszerzenia
    strefy dziąsła twardego.
  2. Przeszczep łącznotkankowy (CTG): Pobiera się samą warstwę podpowierzchniową (łączną). Jest to technika bardziej estetyczna i
    mniej bolesna dla podniebienia, idealna do pogrubiania dziąsła wokół implantów.

Alternatywy:
Jeśli pacjent nie chce pobierania tkanki z podniebienia, chirurdzy stosują materiały ksenogenne (pochodzenia zwierzęcego), takie jak matryce kolagenowe, które stymulują własny organizm do budowy nowej tkanki.